|
Moyssiacensis civitas, in regione Tarnis-et-Garumnae (in Francogallia) sita, imprimis nota multis est propter patrimonium operum artificiosorum quae vetus et Benedictina abbatia Sancti Petri reliquit. Cujus conditionem fabula Clodovico (regi Francorum) attribuit, tamen pro veri similiore auctore scientia historica Sanctum Desiderium, Cadurcorum episcopum, qui medio VII saeculo floruit, habet. Sarracenorum Normanorumque incursionibus prima monasterii tempora difficilia fuerunt.. XI autem et XII saeculo, ex eo tempore quo coenobium, 1047o anno p.C.n., subditum est Cluniacensi abbatiae Burgundiorum cujus accipit claram reformationem a Domno Durando de Bredonno, Tolosae episcopo eodemque Moyssiaci abbate, institutam, prima aetas aurea sequitur. Magna hac aetate sunt abbates magni : Domnus Hunaldus (1072-1085) et Domnus Asquilinus (1085-1115) qui claustrum erigit et beatus Rogerius (1115-1135) cui debemus et turrim introitoriam et famosum tympanum. XIII saeculo, abbatiae praesunt magni et "constructores" abbates : Raymundus de Monte Pensato (1218-1245?), deinde Bertrandus de Monte Acuto (1260-1295). Omnia haec gesta cognovimus a Chronicis quae XV saeculo Aymericus de Peyraco abbas in suo castro Sancti Nicolai scripsit.
Cum autem abbatia 1626o anno saecularis facta sit, fataliter monachi Benedictini discedunt qui prope mille annos Moyssiaci manserunt. Quorum in locum succedunt canonici Augustini tempore "commendae" (quae erat donatio ecclesiasticorum beneficiorum saecularibus) et cum claris cardinalibus ut Mazarino vel de Brienno Vita monachalis tempore novarum rerum Francogallicarum, 1793o anno, terminatur. Medio XIX saeculo, claustrum, quod propter ferriviam erat delendum, nuncupatione "monumenti historici" servatur. Nunc de hoc patrimonio
cura agitur maxima quod, post tam longam historiam, etsi aedificia monasterialia
passa sunt multa abbatiaque magnam partem refecta est, tamen nobis relinquitur
illud tympanum, magnum inter maxima, 
|